„Odd i Lodowi Olbrzymi” to druga powieść Gaimana (po „Księdze cmentarnej”) przeznaczona dla młodszych czytelników. Tym razem pisarz zabiera nas w podróż do Norwegii opanowanej przez Wikingów. Tam, w jednej z małych wiosek, poznajemy Odda, kalekiego chłopca, który ma w sobie nadzwyczajny hart i pogodę ducha. Ojciec chłopca zginął tragicznie podczas jednej z wypraw łupieskich. Dzieciak wychowuje się z matką i ojczymem.

Powieść opowiada o jego wyprawie do owładniętego mroźną zimą lasu. Odd spotka tam istoty, których się nie spodziewał i przeżyje przygody, o jakich mu się nawet nie śniło. Czy się przestraszy? Skądże, przecież jest młodym Wikingiem!

Mam duży problem z oceną tej książki i podejrzewam, że będą go mieli także inni recenzenci. Biorąc pod uwagę fabułę (a także objętość, gdyż powieść ta ma tylko nieco powyżej stu stron) – daleko jej do wspomnianych już „Amerykańskich bogów”. Czytelnik, który oczekuje podobnej głębi przekazu i rozrywki, pewnie będzie rozczarowany. Z drugiej strony – trzeba przyznać, że „Odd i Lodowi Olbrzymi” to wyśmienicie napisana baśń, zanurzona w mitologii skandynawskiej. Bardzo miło wędrowało mi się z chłopcem przez las. Zupełnie zapomniałem, że za oknem właśnie zaczyna się wiosna. Delikatnie trzęsąc się z zimna, słuchałem chrzęstu śniegu, oczami wyobraźni przyglądałem się oszronionym drzewom, a nawet czasem uśmiechnąłem się półgębkiem z metafor i niedopowiedzeń (skierowanych do dorosłego czytelnika), które Gaiman przemycił w opowieści niby dla dzieci.

„Odd i Lodowi Olbrzymi” to dobra pozycja, zarówno dla młodych odbiorców, jak i dla dorosłych. Wielką zaletą książki jest to, że nie znajdziemy w niej bezsensownej brutalności, krwawych scen, którymi przesiąknięte są współczesne, a także dawne bajki (choćby Czerwony Kapturek: zjadanie żywcem, zabijanie, rozpruwanie brzucha, a fee!), lecz bardzo pozytywne przesłanie. Autor przekonuje nas, że odwaga i mądrość są czasem więcej warte niż siła fizyczna.

Dzieci z pewnością uraduje główny wątek opowieści. Pojawia się tu wiele magicznych stworzeń, które jednak bardzo różnią się od tych, znanych z  klasycznych bajek. Dorosły natomiast, nie zanudzi się, czytając „Odda i Lodowych Olbrzymów” dziecku na dobranoc (a być może i sobie samemu?), bo, jak już wspomniałem, zawiera ona wiele smaczków przeznaczonych właśnie dla niego. Gaiman napisał książkę przyjemną, piękną i pożyteczną. Taka przecież powinna być każda baśń.

Korekta: Natalia Bieniaszewska

Książkę można kupić m.in. TUTAJ