Seria o uroczym Flipku składa się, jak na razie, z dwóch tomików, zatytułowanych „Flipek szuka mamy” oraz „Flipek znajduje przyjaciół”. Tak naprawdę podział jest umowny. Zarówno w pierwszej, jak i w drugiej książeczce czytelnik towarzyszy małemu bohaterowi w poszukiwaniu rodziców. W obu książkach poznajemy też żyjące w lesie zwierzęta, które z uśmiechem na pyszczkach starają się pomóc króliczkowi. Flipek zamieszkuje trochę u pani krowy, która gotuje przepyszną zupę marchewkową, trochę u borsuka, którego nazywa dziadkiem. Odwiedza też rodziny Bobrów i Jeży. Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej: nawet najmilsza pani Jeżowa nie zastąpi przecież mamusi! Flipek docenia sympatię i pomoc przyjaciół, jednak nieustraszenie rusza na dalsze poszukiwania.

Biorąc pod uwagę nieprzyjazną pogodę, maluch budzi spory podziw. Burze, wichury, rwące strumienie przecinające drogę... Flipka nic nie powstrzyma! Nawet przeziębia się i trafia do lekarza. Ale nie ma się czego bać, sympatyczna para – Gąska i Świstak – budzi wiele zaufania i przywołuje uśmiech na twarz. Mali czytelnicy z pewnością poczują się lepiej, gdy pewnego dnia znajdą się w przychodni i, trzymając rodziców za rękę, wspomną perypetie króliczka.

Książki o Flipku poruszają temat, który dla wielu małych czytelników może być horrorem: co by było, gdyby mama zniknęła?! Okazuje się, że nawet taka katastrofa jest pretekstem do spotkania wielu wartościowych osób. Prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie, mówią historie o króliczku, i zaraz dodają: nigdy nie jesteś sam. Małego znajdkę otaczają uśmiechnięte, sympatyczne pyszczki chomików, świstaków i niedźwiedzi. Wszyscy mieszkańcy lasu są gotowi pomóc maluchowi, który uparcie poszukuje swoich rodziców pomiędzy drzewami i pod każdym krzaczkiem. Bo chociaż są przemili, to nie ma nic lepszego od własnej rodziny. Tak pozytywne przesłanie dodaje smutnej przecież książeczce optymistycznego blasku.

Okładki ozdabiają przepiękne ilustracje Marca Campanelli. Zajmujące całe strony, kolorowe scenki z życia Flipka i jego przyjaciół przykuwają wzrok na długo. Muszę przyznać, że – w przeciwieństwie do optymistycznego tekstu – są bardzo wzruszające. Najlepiej więc połączyć oglądanie ich ze wspólnym czytaniem, wraz z mamą albo tatą. Może w końcu mały króliczek znajdzie swoich rodziców? Musicie sami się przekonać!

Korekta: Iga Pączek