Korekta: Natalia Bieniaszewska

Tytułowy Yggdrasill to odwieczne, kosmiczne drzewo, niezmiennie zielony jesion – kołyska świata i dawca życia. Od setek lat jest schronieniem dla rasy ludzkiej. Nasz gatunek żyje w specyficznej symbiozie z owym Drzewem – pod nogami ma żywogrunt, nad głową – kopuły żywoskłonu. Wspomnienia ludzi o rodzimej Ziemi zacierały się i zniekształcały z upływem czasu, ustępując miejsca legendzie wyhodowanej w wyobraźni, zmanipulowanej przez politykę i quasi-religię.

Thomas Farquahart to młody strażnik prawa w Keshe – jednym z segmentów gigantycznej megastruktury Drzewa. Niedoświadczony, niewinny i naiwny, pragnie podążać śladami swojego starszego opiekuna, arcykonstabla Gerharda von Klosky´ego. Wyprawa, początkowo zapowiadająca się jedynie na ciekawą przygodę, na zawsze zmieni jego życie i zdruzgocze wszystkie wyobrażenia na temat świata, w jakim przyszło mu żyć.

Akcja powieści rozgrywa się w bardzo specyficznym świecie: z jednej strony spotykamy w nim niezwykle zaawansowaną technologię: implanty, poliprocesory, bajeczne skafandry i kamuflaże, z drugiej – człowiek musi walczyć z napierającą zewsząd naturą, kaprysami Drzewa, wyrywać pierwotnej strukturze miejsce do życia i pola pod uprawy.  Megastruktura podzielona jest na odseparowane od siebie segmenty, a żyjący w nich ludzie różnią się od siebie stopniem zaawansowania technologicznego, kulturą, językiem i wierzeniami. Mają też różną wiedzę o samym Drzewie. Często jedynymi drogami łączności między segmentami są szlaki przemytnicze. Przywodzi to na myśl swoiste zoo lub więzienie, gdzie panuje zasada „dziel i rządź”. Uśpione Archiwum to opowieść o drodze, jaką musi przemierzyć człowiek, zanim dotrze do prawdy – zarówno o świecie, jak i o sobie samym. Czytelnik patrzy na wydarzenia oczami Thomasa, bohatera równie nieświadomego, jak on sam, dzięki czemu w czasie lektury nie mamy wrażenia zagubienia. Odkrywamy, wraz z Farquahartem, że nic w świecie Drzewa nie jest tak oczywiste, jak by się mogło zdawać. Dotyczy to nie tylko von Klosky’ego,  Regulamina – żywej encyklopedii zamkniętej w potwornym, gąsienicowatym ciele, ale i samej natury i genezy Drzewa.

Drugi tom trylogii, Kosmiczne Ziarna, zatraca przygodowy charakter, stając się swoistą powieścią sensacyjno-polityczną. Duet Farguahart – von Klosky schodzi na drugi plan, ustępując pola politycznym i religijnym intrygom, które mają na celu przejęcie kontroli nad megastrukturą i ocalałymi jej projektantami. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że mieszkańcy Drzewa są jak mrówki – mimo ciągłej krzątaniny, wysiłków i prób kontrolowania sytuacji, zbyt mali, by realnie wpływać na giganta będącego ich domem.

Yggdrasill jest dziełem głęboko przemyślanym – od założeń świata zaczynając, a na szczegółach fabularnych kończąc. Żadna postać i żaden drobiazg nie jest bez znaczenia. Każda, nawet najmniejsza rzecz ma w historii swoje miejsce i, prędzej czy później, powraca, wpływając na losy bohaterów; czy jest to enigmatyczna notatka von Klosky’ego, stary zegarek, czy specyficzne zachowanie samej megastruktury. Postacie są wyraziste i wiarygodne. Nawet pozornie sztampowaty i jednowymiarowy, sadystyczny diakon Ramirez zachowuje się w określony sposób nie bez przyczyny. Odkrywanie kolejnych tajemnic poszczególnych bohaterów jest dla czytającego czystą przyjemnością. Akcja cechująca się dużym dynamizmem i zaskakującymi zwrotami, nietuzinkowy i doskonale zrealizowany koncept świata przedstawionego, barwne postacie, niepowtarzalny klimat sci-fi z najwyższej półki - te przymioty sprawiają, że Yggdrasill jest dla fanów dobrego science-fiction lekturą obowiązkową, a i każdy inny czytelnik przekona się szybko, jak wciągająca jest to opowieść. Pozostaje tylko wyczekiwać ostatniego tomu!

Dodatkowe informacje