Podczas oglądania domu daje się zauważyć wyjątkowa obsesja związana z numerem trzynaście. I tak schody mają po trzynaście stopni, kratki ściekowe mają po trzynaście otworów, wiele z okien składa się z trzynastu paneli, chodnik przed wejściem podzielony jest na trzynaście sektorów. Natomiast w szafie Sary wisiało trzynaście wieszaków ze specjalnymi trzynastoma sukniami służącymi jej do seansów spirytystycznych. Do tej listy można dodać nawet spisanie ostatniej woli. Oczywiście powstała w trzynastu egzemplarzach, z trzynastoma podpisami.

Prócz spirytystycznych wariacji wokół cyfry trzynaście, dom był przesycony innymi dziwactwami. Komin, który wznosił się od czwartego piętra, drzwi, które po otwarciu odkrywały tylko pustą ścianę. Schody donikąd – prowadziły one do sufitu i tam się kończyły. Okno w podłodze, drzwi na piętrze, otwierające się na pustkę, dla niewtajemniczonego przejście przez takie drzwi mogłoby się źle skończyć. Były również wyjątkowo niskie schody tzw. easy rizers, krążące nad i pod sobą z płaskimi stopniami i ogromną poręczą. Do jednej z szaf prowadzą malutkie drzwi będące wielkością zbliżone do wzrostu Sary. Sarah była kobieta bardzo niską, mierzyła około 4 stóp i 10 cali, co daje około 135 cm wzrostu. W innej z szaf, znajdującej się na drugim piętrze, nie ma podłogi i dzięki temu, prosto z szafy można dostać się do… zlewu na pierwszym piętrze.

Ciekawe są też schody, które prowadzą w dwóch kierunkach. Najpierw w dół, siedem stopni a potem w górę, jedenaście. Jakbyście chcieli skorzystać z łazienki to jest jedna, do której nie dostaniecie się z wewnątrz domu. Możecie do niej wejść będąc na zewnątrz, tylko trzeba by mieć ze sobą stołeczek albo zrobić długi krok. Niestety drzwi wejściowe do niej są dosyć wysoko umiejscowione a nie ma schodków, ale i wtedy może być problem z wejściem. Drzwi nie mają klamki. Dziwny też jest wspaniały witraż zrobiony na specjalnie zamówienie. Spytacie co jest dziwnego w witrażu? No właśnie jest. Witraż umiejscowiony jest wewnątrz budynku. Możliwe, że miał on być drzwiami, ponieważ jest wysokości przeciętnego człowieka, umocowany na zawiasach, a za nim znajduje się zamknięty, niedokończony pokój. Mimo ogromu rezydencji, w całym domu były tylko dwa lustra.

Jest też masa tajemnych przejść, dzięki którym powstała legenda, że Sarah potrafiła przenikać przez ściany. Wszystko to miało służyć do łapania duchów a także kontroli nad nimi.

Obecnie rezydencja liczy sobie cztery pietra z pierwotnych siedmiu, ale i tak daje to ogrom różnorakich pomieszczeń. Możemy wyliczyć więc 160 pokoi, 40 sypialni, dwie sale balowe z czego jedna niedokończona. Mamy też 47 kominków, 17 kominów (podobno są jeszcze gdzieś dwa ukryte), 10 tysięcy okien, dwie ogromne piwnice i trzy windy. Jak na tamte czasy dom był wyjątkowo nowoczesny, posiadał kanalizację, centralne ogrzewanie i gazowe oświetlenie.

Pierwotny, sześciopokojowy domek uległ ogromnej przemianie. Sarah kazała budować jedne pokoje wokół drugich, rozbudowywać, zabudowywać czy nawet od razu niszczyć. I tak schody werandowe znalazły się wewnątrz rezydencji, a przydomowa stodoła wylądowała na drugim piętrze.

W latach swojej starości Pani Winchester cierpiała na zwyrodnienie stawów, miała problemy z sercem i wiele innych schorzeń. Zmarła we śnie z powodu niewydolności serca 5 września 1922 roku w wieku 82 lat. Pochowano ją na cmentarzu Evergreen w New Haven, w stanie Connecticut, obok ukochanego męża. W chwili jej śmierci posesja miała ponad sześć hektarów powierzchni. Swój majątek w większości pozostawiła siostrzenicom i siostrzeńcom. Spore sumy przekazała swoim ulubionym pracownikom oraz Klinice im. Winchesterów, na leczenie osób chorych na gruźlicę. Klinika istnieje do dziś, jako część Yale New Haven Medical Center.

Zgodnie z ostatnią wolą, mienie osobiste pani Winchester, w tym meble, artykuły gospodarstwa domowego, obrazy, biżuteria i dokumenty przekazane zostały jej siostrzenicy,  Marian Merriman Marriott, która natychmiast wszystko zlicytowała. Mówi się, że sześć ciężarówek przez sześć tygodni wywoziło cały dobytek z rezydencji! Dwór i gospodarstwo nie zostały wymienione wyraźnie w testamencie. Stały się one częścią majątku Pani Winchester i zostały sprzedane przez powierników, Trust Company Union w San Francisco.

Co było prawdziwą motywacją Sary Winchester, aby poświęcić połowę życia na takie przedsięwzięcie, jakim był dom, obecnie znany jako Winchester Mystery House? Nikt do końca nie potwierdzi, ponieważ nigdy nie przeprowadzono na ten temat z Sarah żadnej rozmowy ani nie odnaleziono jej pamiętników, o ile takie prowadziła. Od jej śmierci krążą setki opowieści na temat tajemniczej kobiety pojawiającej się w różnych miejscach na tej rozległej posiadłości.

Odwiedzając dom Winchester Mystery należy pamiętać o zwiedzeniu otaczających go przepięknych ogrodów otaczających dom. Sarah zatrudniała ośmiu pełnoetatowych ogrodników opiekujących się tymi ogrodami. Posadzono w nich kwiaty, drzewa importowane z całego świata. Przepełnione były one również posągami mitologicznymi, które swoim charakterem także wskazują na obsesję właścicielki związaną z duchami.

Muzeum otwarte w tym domu oferuje turystom do obejrzenia również kolekcję strzelb z najbardziej znanym w historii karabinem samopowtarzalnym marki Winchester na czele. Ponadto muzeum pokazuje przedmioty produkowane w tamtym okresie takie jak latarki, narzędzia czy kolekcję noży.

Ile przesądów jest w tej historii, a ile świadectwa nierównowagi psychicznej Sary Winchester, jest trudne do zmierzenia. Ale wraz z jej wprowadzeniem się na farmę w San Jose składającą się z ośmiu pokoi rozpoczęła się legenda Domu Winchester Mystery.